اختلال استرس پس از سانحه
اختلال استرس پس از ضربه (يا PTSD) واكنش شايعي است كه انسانها در مقابل رويدادهاي بسيار استرسزا يا آسيبزا از خود نشان ميدهند
اختلال استرس پس از ضربه چیست؟
اختلال استرس پس از ضربه (یا PTSD) واکنش شایعی است که انسانها در مقابل رویدادهای بسیار استرسزا یا آسیبزا از خود نشان میدهند. رویدادهای متفاوتی میتوانند منجر به PTSD شوند، مثلاً حوادث اتومبیل، مورد تهاجم قرار گرفتن یا قربانی جنایت دیگری شدن، مورد تجاوز جسمی یا جنسی قرار گرفتن، جان در بردن از یک مصیبت مانند سیل یا انفجار، با شاهد مرگ دیگری بودن.
افراد مبتلا PTSD سه نوع مشکل با علامت اساسی نشان میدهند:
1) تجربه مجدد خاطرهی دردناک، این تجربه شامل خاطراتی میشود که به نظر میرسد خارج از کنترل هستند، کابوسهای شبانه و فلاشبکهایی (تجدید شدن خاطره به صورت بسیار زنده و روشن) که به فرد مبتلا به PTSD این احساس را میدهند که گویی آن رویداد را دوباره از اول تجربه میکند.وقتی که فرد مبتلا به PTSD چیزی میبیند یا میشنود که او را به یاد آن حادثه میاندازد، خاطرات دردناک وی دوباره زنده میشوند.
2) اجتناب از یادآوری اتفاقی که روی داده است، ناراحت کننده است، پس افراد مبتلا به PTSD سعی میکنند دربارهی آن فکر نکنند. آنها از افراد، اماکن یا چیزهایی که خاطراتشان را زنده کند نیز دوری میکنند. آنها اغلب نسبت به سایرین احساس یا عاطفهای ندارند یا احساس جدایی و دوری از دیگران میکنند. برخی برای تسکین درد یا ناراحتیشان به الکل یا مواد مخدر پناه میبرند.
3) علایم تنش جسمانی، این علایم شامل اشکال در به خواب رفتن، تحریکپذیری یا خشم در بیشتر اوقات، اشکال در تمرکز و احساس تنش یا گارد گرفتن در مقابل دیگران میشود.
علل به وجود آمدن اختلال استرس پس از ضربه چیست؟
وقتی فردی یک آسیب را از سر میگذراند، خاطرهی اتفاقی که افتاده است در ذهنشان با آنچه در آن هنگام دیدند، شنیدند، بوییدند یا حس کردند همراه میشود. بعداً یک منظره، صدا، بو یا احساس مشابه دیگری میتواند باعث شود خاطرات و احساسهای گذشته از نو احیا شوند.
علت دیگر مرور خاطرات این است که افراد مبتلا به PTSD نیاز دارند مفهوم آن اتفاق را برای خود تجزیه و تحلیل کنند. رویدادهای آسیبزا باعث میشوند که این افراد باورهای پیشینشان را زیر سؤال ببرند برای مثال، این که جهان اساساً مکان امنی است یا اتفاق بدی برایشان نخواهد افتاد را مسخره و غیر ممکن میدانند.
آنها دربارهی ضربهی روحی که به آنها وارد شدهاست فکر میکنند تا بتوانند درکش کنند. اما فکر کردن دربارهی آن خاطره باعث میشود خاطرات و احساسات ناخوشایند و دردناک برگردند. و این خود باعث میشود که از فکر کردن دربارهی آن واقعهی دردناک طفره بروند. این افراد به جای آرامش یافتن، در فاصله بین به خاطر آوردن یا تلاش برای فراموش کردن نوسان میکنند.
سیر اختلال استرس پس از ضربه چگونه است؟
بیشتر افراد علایم PTSD را مدت کوتاهی پس از آسیب (ضربه) نشان میدهند. این علایم برای تقریباً نیمی از آنها ظرف سه ماه بهتر میشود. و برای بقیه ممکن است سالها طول بکشد. برخی از آنها علایم را تا سالها بعد از آن رویداد نشان نمیدهند.
اختلال استرس پس از ضربه (یا PTSD) واکنش شایعی است که انسانها در مقابل رویدادهای بسیار استرسزا یا آسیبزا از خود نشان میدهند. رویدادهای متفاوتی میتوانند منجر به PTSD شوند، مثلاً حوادث اتومبیل، مورد تهاجم قرار گرفتن یا قربانی جنایت دیگری شدن، مورد تجاوز جسمی یا جنسی قرار گرفتن، جان در بردن از یک مصیبت مانند سیل یا انفجار، با شاهد مرگ دیگری بودن.
افراد مبتلا PTSD سه نوع مشکل با علامت اساسی نشان میدهند:
1) تجربه مجدد خاطرهی دردناک، این تجربه شامل خاطراتی میشود که به نظر میرسد خارج از کنترل هستند، کابوسهای شبانه و فلاشبکهایی (تجدید شدن خاطره به صورت بسیار زنده و روشن) که به فرد مبتلا به PTSD این احساس را میدهند که گویی آن رویداد را دوباره از اول تجربه میکند.وقتی که فرد مبتلا به PTSD چیزی میبیند یا میشنود که او را به یاد آن حادثه میاندازد، خاطرات دردناک وی دوباره زنده میشوند.
2) اجتناب از یادآوری اتفاقی که روی داده است، ناراحت کننده است، پس افراد مبتلا به PTSD سعی میکنند دربارهی آن فکر نکنند. آنها از افراد، اماکن یا چیزهایی که خاطراتشان را زنده کند نیز دوری میکنند. آنها اغلب نسبت به سایرین احساس یا عاطفهای ندارند یا احساس جدایی و دوری از دیگران میکنند. برخی برای تسکین درد یا ناراحتیشان به الکل یا مواد مخدر پناه میبرند.
3) علایم تنش جسمانی، این علایم شامل اشکال در به خواب رفتن، تحریکپذیری یا خشم در بیشتر اوقات، اشکال در تمرکز و احساس تنش یا گارد گرفتن در مقابل دیگران میشود.
علل به وجود آمدن اختلال استرس پس از ضربه چیست؟
وقتی فردی یک آسیب را از سر میگذراند، خاطرهی اتفاقی که افتاده است در ذهنشان با آنچه در آن هنگام دیدند، شنیدند، بوییدند یا حس کردند همراه میشود. بعداً یک منظره، صدا، بو یا احساس مشابه دیگری میتواند باعث شود خاطرات و احساسهای گذشته از نو احیا شوند.
علت دیگر مرور خاطرات این است که افراد مبتلا به PTSD نیاز دارند مفهوم آن اتفاق را برای خود تجزیه و تحلیل کنند. رویدادهای آسیبزا باعث میشوند که این افراد باورهای پیشینشان را زیر سؤال ببرند برای مثال، این که جهان اساساً مکان امنی است یا اتفاق بدی برایشان نخواهد افتاد را مسخره و غیر ممکن میدانند.
آنها دربارهی ضربهی روحی که به آنها وارد شدهاست فکر میکنند تا بتوانند درکش کنند. اما فکر کردن دربارهی آن خاطره باعث میشود خاطرات و احساسات ناخوشایند و دردناک برگردند. و این خود باعث میشود که از فکر کردن دربارهی آن واقعهی دردناک طفره بروند. این افراد به جای آرامش یافتن، در فاصله بین به خاطر آوردن یا تلاش برای فراموش کردن نوسان میکنند.
سیر اختلال استرس پس از ضربه چگونه است؟
بیشتر افراد علایم PTSD را مدت کوتاهی پس از آسیب (ضربه) نشان میدهند. این علایم برای تقریباً نیمی از آنها ظرف سه ماه بهتر میشود. و برای بقیه ممکن است سالها طول بکشد. برخی از آنها علایم را تا سالها بعد از آن رویداد نشان نمیدهند.
چگونه درمان شناختی – رفتاری این اختلال را درمان میکند؟
درمان شناختی رفتاری برای اختلال استرس پس از ضربه سه مرحله دارد.
نخست، درمانگرتان به شما میآموزد که با احساسات و تنش همراه با خاطرات چگونه کنار آیید. از جمله شیوههایی برای آرامش بخشیدن به جسمتان و ساکت کردن دردی که احساس میکنید را به شما آموزش خواهد داد.
در مرحله دوم، درمانگرتان به شما کمک میکند با این خاطرات رو به رو شوید. او به شما کمک میکند تا داستان اتفاقی که روی دادهاست را دوباره تعریف کنید. هر چه بیشتر این کار را بکنید از خاطراتی که جان میگیرند کمتر ناراحت میشوید و بیشتر به آرامش میرسید.
سرانجام، درمانگرتان به شما شیوههایی میآموزد تا به کمک آنها افکار منفیتان را تغییر داده و مسائل زندگیتان را سروسامان دهید. نتایج پژوهشهای انجام شده حاکی از آن است درمان شناختی – رفتاری به افراد مبتلا به PTSD کمک میکند تا احساس بهتری داشته باشند. این مطالعات بر سربازان جنگی و نیز قربانیان تهاجم، تجاوز و سایر آسیبها انجام شده است.
درمان چه مدت طول میکشد؟
مدت زمان درمان به آسیبهایی که از آن رنج میبردید، میزان وخامت آنها، میزان بد بودن علایم در حال حاضر و مشکلات دیگری که در زندگیتان دارید بستگی دارد. درمان برای افرادی که تنها یک آسیب را از سر گذراندهاند، معمولاً 12 تا 20 جلسه است. بیشتر این جلسات 45 تا 50 دقیقه طول میکشد، اما به ندرت ممکن است تا 90 دقیقه هم طول بکشند.
آیا دارو میتواند مؤثر باشد؟
داروها به تنهایی برای درمان PTSD کافی نیستند. با این حال اگر با رواندرمانی ترکیب شوند برای برخی از بیماران مفید هستند. تجویز این داروها به عهده پزشک یا روانپزشکتان است.
از شما به عنوان بیمار چه انتظاری داریم؟
اگر در حال حاضر مواد مخدر یا الکل مصرف میکنید یا بحرانهای اساسی دیگری در زندگیتان دارید شروع درمان با PTSD بهترین کار ممکن نیست. درمانگرتان به شما کمک میکند نخست با این مشکلات کنار بیاید، و بعد بر روی علایم PTSD خود کار کنید. لازم است بعد از اینکه درمان را شروع کردید مشتاقانه به درمان بپردازید و هر هفته مقداری وقت برای تمرین چیزهایی که آموختهاید صرف کنید.
مطلب مرتبط :
آشنایی با بیماری “اختلال استرس بعد از تروما”(استرس پس آسیبی)
در سال ۱۹۷۵ با تمام شدن جنگ ویتنام، سربازان آمریکایی که از نبرد جان سالم به در برده و به خانههای خود برگشته بودند علایمی از ترس، وحشت و اضطراب مداوم را از خود نشان میدادند که بعدها در کتابهای روانپزشکی آن را به نام PTSD یا «اختلال استرس بعد از تروما» نامیدند
اما سربازان گرفتار در وحشت و خشونت جنگ تنها کسانی نیستند که در معرض این اختلال روحیاند؛ بلکه هر انسانی که دچار یک حادثه دردناک در زندگی شود اما برای مدتی طولانی یا همیشه با ترس و نگرانی و وحشت آن زندگی کند درحقیقت به PTSD دچار شده است.
امروز بعد از گذشت بیش از ۳۰ سال از جنگ ویتنام تحقیقی که اخیرا روی کهنه سربازان این جنگ انجام شده نشان میدهد که PTSD طولانی مدت نه فقط باعث رنج روحی میشود بلکه یک عامل خطر بسیار جدی نیز هست که حتی بیشتر از عوامل خطر شناخته شده میتواند فرد را دچار بیماریهای مزمن جسمی و مرگ زودرس کند.
در هنگام حوادث سخت و وحشت آوری که زندگی را تهدید میکند یا باعث تکان روحی میشود بیشترآدمها دچار پریشانی میشوند. ترس از نداشتن امنیت یا ترس از تکرار حادثه در دل خانه میکند و انگار تصویر حادثه مدام در برابر چشم قرار دارد. بیشتر افراد بعد از چند روز تا چند هفته بر این پریشانی غلبه میکنند و به جریان طبیعی زندگی برمیگردند، اما در بعضی آدمها این واکنشهای احساسی ادامه پیدا میکند و این همان جایی است که مرز بین انسان سالم و فرد مبتلا به PTSDجدا میشود.
در این اشخاص خاطره بد و رنج آور حادثه، گاه و بیگاه به ذهن هجوم میآورد و بهاصطلاح در حالتی از فلاش بک یا بازگشت به گذشته همان احساسهای ناخوشایند زمان حادثه تکرار میشود. حتی خواب شبانه هم ممکن است پر از اشارهها و علامتهایی باشد که آن حادثه را یادآوری میکند. به همین دلیل فرد مبتلا به PTSD برای در امان ماندن از شر هجوم این احساسها از همه مکانها، موقعیتها یا اشخاصی که به نوعی تداعیکننده آن حادثه هستند دوری میکند و حتی از صحبت کردن در مورد آن هم گریزان است.
این افراد احساس جداماندگی یا غریبه بودن نسبت به دنیای پیرامونی خود دارند و به فعالیتهای مهم زندگی خود بیعلاقگی نشان میدهند، در عوض ممکن است هر لحظه گوش به زنگ وقوع یک اتفاق باشند که این حالت میتواند آنها را عصبی و تحریک پذیر کند.
نگاهی به آمارها نشان میدهد که بین ۸ ـ۷ درصد از جامعه در دورهای از زندگی به PTSD دچار میشوند که در بعضی موارد مثل بازماندگان جنگ یا آنهایی که در معرض تجاوز جنسی قرار گرفتهاند آمار ممکن است به ۳۰ درصد برسد.
بلایای طبیعی مانند زلزله، سیل و طوفان، آتش سوزی، تصادف رانندگی، سقوط هواپیما، حوادث تروریستی، تجربههای شخصی مانند هتک حرمت و فجایع عمدی بشری مانند قتل عامها، شکنجهها، بمبارانها یا حتی اردوگاههای کار اجباری از اتفاقهای دردناکی هستند که شیوع PTSD در آنها بیشتر گزارش شده است.
● یادگاریهای حافظه
کلمه PTSD برای اولین بار بهطور رسمی در سال ۱۹۸۰ وارد نظام طبقه بندی بیماریهای روانی شد. این به معنای آن نبود که بیماری جدیدی در عالم پزشکی کشف شده و یا این اختلال قبلا وجود نداشته است.
در زمان جنگ جهانی اول مشابه همین اختلال در میان سربازان مشاهده میشد که در آن زمان آن را «شوک گلوله باران» مینامیدند. از آن هم عقبتر و در۲۰۰۰ سال پیش از میلاد مصریان باستان با علایم روانی پس از جنگ آشنا بودند و یونانیان نیز پس از وقوع جنگ ماراتن در ۴۵۰ قبل میلاد که بین سپاه داریوش هخامنشی و دولت آتن روی داد اختلالاتی مشابه PTSD را در میان سربازان خود مشاهده و آن را توصیف کردهاند.
هنوز به درستی معلوم نشده که چرا بعضی از آدمها به PTSD دچار میشوند؛ اما تحقیقات جدید بر این عقیده است که کلید حل این مسئله در چگونگی ثبت خاطرات در مغز است. مسئله اینجاست که حافظه ما وقایع را در پوشههای کاملا مجزا و تفکیک شده ثبت نمیکند بلکه هنگام بایگانی یک اتفاق، مغز سعی میکند بین خاطره آن اتفاق و دیگر محفوظات و تجربههای زندگی ارتباط برقرار کند.
به همین دلیل دیدن یک منظره و تصویر یا شنیدن صدایی جدید یا حتی چشیدن و بوییدن چیزی که ارتباطی ولو اندک با حادثه قبلا تجربه شده داشته باشد میتواند با به راه انداختن زنجیرهای از محفوظات مغزی دوباره همان حادثه را زنده کند.
هر چقدر فردی بهمدت طولانیتر در معرض یک موقعیت خطرناک باشد و هر چقدر به متن حادثه نزدیکتر باشد احتمال ابتلا به PTSD افزایش مییابد. با این وجود شواهد گردآوری شده بعد از حملات ۱۱ سپتامبر نشان میدهد که نداشتن حضور فیزیکی در محل یک حادثه تضمینی برای مبتلا نشدن به PTSD نیست، به همین دلیل بهنظر میرسد که نوعی استعداد شخصی نیز برای ابتلا به PTSD لازم است.
درمان شناختی رفتاری برای اختلال استرس پس از ضربه سه مرحله دارد.
نخست، درمانگرتان به شما میآموزد که با احساسات و تنش همراه با خاطرات چگونه کنار آیید. از جمله شیوههایی برای آرامش بخشیدن به جسمتان و ساکت کردن دردی که احساس میکنید را به شما آموزش خواهد داد.
در مرحله دوم، درمانگرتان به شما کمک میکند با این خاطرات رو به رو شوید. او به شما کمک میکند تا داستان اتفاقی که روی دادهاست را دوباره تعریف کنید. هر چه بیشتر این کار را بکنید از خاطراتی که جان میگیرند کمتر ناراحت میشوید و بیشتر به آرامش میرسید.
سرانجام، درمانگرتان به شما شیوههایی میآموزد تا به کمک آنها افکار منفیتان را تغییر داده و مسائل زندگیتان را سروسامان دهید. نتایج پژوهشهای انجام شده حاکی از آن است درمان شناختی – رفتاری به افراد مبتلا به PTSD کمک میکند تا احساس بهتری داشته باشند. این مطالعات بر سربازان جنگی و نیز قربانیان تهاجم، تجاوز و سایر آسیبها انجام شده است.
درمان چه مدت طول میکشد؟
مدت زمان درمان به آسیبهایی که از آن رنج میبردید، میزان وخامت آنها، میزان بد بودن علایم در حال حاضر و مشکلات دیگری که در زندگیتان دارید بستگی دارد. درمان برای افرادی که تنها یک آسیب را از سر گذراندهاند، معمولاً 12 تا 20 جلسه است. بیشتر این جلسات 45 تا 50 دقیقه طول میکشد، اما به ندرت ممکن است تا 90 دقیقه هم طول بکشند.
آیا دارو میتواند مؤثر باشد؟
داروها به تنهایی برای درمان PTSD کافی نیستند. با این حال اگر با رواندرمانی ترکیب شوند برای برخی از بیماران مفید هستند. تجویز این داروها به عهده پزشک یا روانپزشکتان است.
از شما به عنوان بیمار چه انتظاری داریم؟
اگر در حال حاضر مواد مخدر یا الکل مصرف میکنید یا بحرانهای اساسی دیگری در زندگیتان دارید شروع درمان با PTSD بهترین کار ممکن نیست. درمانگرتان به شما کمک میکند نخست با این مشکلات کنار بیاید، و بعد بر روی علایم PTSD خود کار کنید. لازم است بعد از اینکه درمان را شروع کردید مشتاقانه به درمان بپردازید و هر هفته مقداری وقت برای تمرین چیزهایی که آموختهاید صرف کنید.
مطلب مرتبط :
آشنایی با بیماری “اختلال استرس بعد از تروما”(استرس پس آسیبی)
در سال ۱۹۷۵ با تمام شدن جنگ ویتنام، سربازان آمریکایی که از نبرد جان سالم به در برده و به خانههای خود برگشته بودند علایمی از ترس، وحشت و اضطراب مداوم را از خود نشان میدادند که بعدها در کتابهای روانپزشکی آن را به نام PTSD یا «اختلال استرس بعد از تروما» نامیدند
اما سربازان گرفتار در وحشت و خشونت جنگ تنها کسانی نیستند که در معرض این اختلال روحیاند؛ بلکه هر انسانی که دچار یک حادثه دردناک در زندگی شود اما برای مدتی طولانی یا همیشه با ترس و نگرانی و وحشت آن زندگی کند درحقیقت به PTSD دچار شده است.
امروز بعد از گذشت بیش از ۳۰ سال از جنگ ویتنام تحقیقی که اخیرا روی کهنه سربازان این جنگ انجام شده نشان میدهد که PTSD طولانی مدت نه فقط باعث رنج روحی میشود بلکه یک عامل خطر بسیار جدی نیز هست که حتی بیشتر از عوامل خطر شناخته شده میتواند فرد را دچار بیماریهای مزمن جسمی و مرگ زودرس کند.
در هنگام حوادث سخت و وحشت آوری که زندگی را تهدید میکند یا باعث تکان روحی میشود بیشترآدمها دچار پریشانی میشوند. ترس از نداشتن امنیت یا ترس از تکرار حادثه در دل خانه میکند و انگار تصویر حادثه مدام در برابر چشم قرار دارد. بیشتر افراد بعد از چند روز تا چند هفته بر این پریشانی غلبه میکنند و به جریان طبیعی زندگی برمیگردند، اما در بعضی آدمها این واکنشهای احساسی ادامه پیدا میکند و این همان جایی است که مرز بین انسان سالم و فرد مبتلا به PTSDجدا میشود.
در این اشخاص خاطره بد و رنج آور حادثه، گاه و بیگاه به ذهن هجوم میآورد و بهاصطلاح در حالتی از فلاش بک یا بازگشت به گذشته همان احساسهای ناخوشایند زمان حادثه تکرار میشود. حتی خواب شبانه هم ممکن است پر از اشارهها و علامتهایی باشد که آن حادثه را یادآوری میکند. به همین دلیل فرد مبتلا به PTSD برای در امان ماندن از شر هجوم این احساسها از همه مکانها، موقعیتها یا اشخاصی که به نوعی تداعیکننده آن حادثه هستند دوری میکند و حتی از صحبت کردن در مورد آن هم گریزان است.
این افراد احساس جداماندگی یا غریبه بودن نسبت به دنیای پیرامونی خود دارند و به فعالیتهای مهم زندگی خود بیعلاقگی نشان میدهند، در عوض ممکن است هر لحظه گوش به زنگ وقوع یک اتفاق باشند که این حالت میتواند آنها را عصبی و تحریک پذیر کند.
نگاهی به آمارها نشان میدهد که بین ۸ ـ۷ درصد از جامعه در دورهای از زندگی به PTSD دچار میشوند که در بعضی موارد مثل بازماندگان جنگ یا آنهایی که در معرض تجاوز جنسی قرار گرفتهاند آمار ممکن است به ۳۰ درصد برسد.
بلایای طبیعی مانند زلزله، سیل و طوفان، آتش سوزی، تصادف رانندگی، سقوط هواپیما، حوادث تروریستی، تجربههای شخصی مانند هتک حرمت و فجایع عمدی بشری مانند قتل عامها، شکنجهها، بمبارانها یا حتی اردوگاههای کار اجباری از اتفاقهای دردناکی هستند که شیوع PTSD در آنها بیشتر گزارش شده است.
● یادگاریهای حافظه
کلمه PTSD برای اولین بار بهطور رسمی در سال ۱۹۸۰ وارد نظام طبقه بندی بیماریهای روانی شد. این به معنای آن نبود که بیماری جدیدی در عالم پزشکی کشف شده و یا این اختلال قبلا وجود نداشته است.
در زمان جنگ جهانی اول مشابه همین اختلال در میان سربازان مشاهده میشد که در آن زمان آن را «شوک گلوله باران» مینامیدند. از آن هم عقبتر و در۲۰۰۰ سال پیش از میلاد مصریان باستان با علایم روانی پس از جنگ آشنا بودند و یونانیان نیز پس از وقوع جنگ ماراتن در ۴۵۰ قبل میلاد که بین سپاه داریوش هخامنشی و دولت آتن روی داد اختلالاتی مشابه PTSD را در میان سربازان خود مشاهده و آن را توصیف کردهاند.
هنوز به درستی معلوم نشده که چرا بعضی از آدمها به PTSD دچار میشوند؛ اما تحقیقات جدید بر این عقیده است که کلید حل این مسئله در چگونگی ثبت خاطرات در مغز است. مسئله اینجاست که حافظه ما وقایع را در پوشههای کاملا مجزا و تفکیک شده ثبت نمیکند بلکه هنگام بایگانی یک اتفاق، مغز سعی میکند بین خاطره آن اتفاق و دیگر محفوظات و تجربههای زندگی ارتباط برقرار کند.
به همین دلیل دیدن یک منظره و تصویر یا شنیدن صدایی جدید یا حتی چشیدن و بوییدن چیزی که ارتباطی ولو اندک با حادثه قبلا تجربه شده داشته باشد میتواند با به راه انداختن زنجیرهای از محفوظات مغزی دوباره همان حادثه را زنده کند.
هر چقدر فردی بهمدت طولانیتر در معرض یک موقعیت خطرناک باشد و هر چقدر به متن حادثه نزدیکتر باشد احتمال ابتلا به PTSD افزایش مییابد. با این وجود شواهد گردآوری شده بعد از حملات ۱۱ سپتامبر نشان میدهد که نداشتن حضور فیزیکی در محل یک حادثه تضمینی برای مبتلا نشدن به PTSD نیست، به همین دلیل بهنظر میرسد که نوعی استعداد شخصی نیز برای ابتلا به PTSD لازم است.